Starożytna historia Maroka

Starożytna historia Maroka

605
Starożytna historia Maroka

W czasach przedhistorycznych Maroko, tak jak wszystkie kraje ościenne, było miejscem zamieszkiwanym przez człowieka pierwotnego, zajmującego się głównie polowaniem i zbieractwem. Patrząc na obecny pustynny krajobraz Maroka trudno uwierzyć, że ziemia ta była kiedyś pokryta bujną roślinnością, i że żyło na niej mnóstwo dzikich zwierząt. Potwierdzają to jednak ponad wszelką wątpliwość zachowane rysunki skalne, a także wykopaliska archeologiczne. Wydaje się to nieprawdopodobne, a jednak jest faktem: jakieś kilka tysięcy lat temu Sahara po prostu nie istniała – zieleniły się tam rozległe tropikalne lasy.

Późniejsza katastrofa ekologiczna, która doprowadziła do całkowitego spustynnienia Afryki Północnej, może mieć związek z działalnością człowieka, w szczególności z intensywną uprawą roli i bydła, które naruszyły równowagę ekologiczną w regionie.

Wiadomo, że pierwsi stali mieszkańcy Maroka, posiadający pewne zaczątki państwowości, przybyli tutaj z terytorium Północnego Środziemnomorza. Mieli jasną skórę, zajmowali się polowaniem, uprawą roli i bydła, umieli tkać przędzę z wełny owiec i kóz, a także wytwarzać dość skomplikowane gliniane naczynia. W XII wieku p. n. e. w rejonie pojawili się Fenicjanie, zaludniając stopniowo całe północne wybrzeże Afryki. W rezultacie obie grupy etniczne zlały się w jedno, tworząc nowy narów – Berberów.

Na przestrzeni wielu wieków Berberowie skutecznie przeciwstawiali się próbom wtargnięcia na ich terytorium. Chociaż nadmorskie miasta nierzadko były zdobywane przez obcych, wewnętrzne obszary (przede wszystkim centralna część obecnego terytorium Maroka) zawsze pozostawały pod kontrolą Berberów.

Fenicjanie i ich następcy – Kartagińczycy – w zasadniczy sposób przyczynili się do ekonomicznego i kulturalnego rozwoju regionu i zbudowali tu szereg osad handlowych, w tej liczbie także Tanger i Essaouirę.

Po upadku Kartaginy w II w. p. n. e. terytorium Maroka dostało się pod wpływy Rzymu. W I w. p. n. e. zostało ono w całości podbite i włączone do prowincji Mauretania Tingitana ze stolicą w Tingis (dzisiejszy Tanger). W III w. n. e. do Afryki dotarło chrześcijaństwo, znaczna część Berberów przyjęła jeden z jego licznych odłamów – donatyzm. Rzymianie utracili kontrolę nad Mauretanią w V w. n. e. w rezultacie najazdu plemion germańskich, przede wszystkim Wandalów. W 533 roku bizantyjski wódz Belizariusz pokonał Wandalów, jednak władza Bizancjum w regionie była stosunkowo niedługa.

PODZIEL SIĘ