Historia Maroka

Historia Maroka

538
Historia Maroko

Maroko jest jednym z najstarszych państw Afryki. Berberowie albo, jak sami siebie nazywają, Amazigh (ludzie ziemi) zbudowali tu swoje osady przed tysiącami lat. Starożytne skalne malowidła odkryte na terytorium kraju świadczą o bogactwie i różnorodności świata zwierzęcego w owych czasach, a także o rzemiośle starożytnych Berberów.

Historia regionu jest ściśle związana z podbojem tych ziem. Pierwszymi kolonizatorami byli Fenicjanie, którzy w XII wieku p. n. e. zaczęli się osiedlać wzdłuż północnego wybrzeża Afryki. Doprowadziło to w rezultacie do zmieszania dwóch kultur różnych narodów i do powstania języka berberyjskiego.

Od II w. p. n. e. zaczyna się w Afryce Północnej panowanie Rzymu. Na północnym zachodzie dzisiejszego Maroka w 429 roku została założona jedna z rzymskich prowincji – Mauretania Tingitana z centrum w Tingisie (Tangerze).

W okresie kolonizacji rzymskiej doszło do narodzin własności ziemskiej i zaczęły się formować stosunki klasowe. Zaś rdzenni mieszkańcy, znani jako Libiowie lub Numidzi, otrzymali od Rzymian swoją obecną nazwę – Berberów.

Kultura starożytnego Rzymu pozostawiła w Maroku malownicze ruiny, których część została odsłonięta w mieście Volubilis.

Upadek imperium rzymskiego stał się początkiem arabskiego podboju Afryki Północnej (VII wiek). Maroko zostało włączone do arabskiego kalifatu i z czasem stało się centrum ogromnego imperium zajmującego terytorium dzisiejszej Algierii, Libii, Tunisu i znacznych obszarów Hiszpanii i Portugali.

Największy rozkwit państwa arabskiego przypada na XI-XII wiek. W tym okresie intensywnie rozwija się rolnictwo, kwitnie kultura i nauka, rozprzestrzenia się nowa religia – islam.

Jednak zmieniające się rządzące dynastie doprowadziły z czasem do podziału arabskiego dominium na drobne państwa.

W XVII-XIX wieku Maroko uważane było za państwo pirackie, ponieważ w wielu miastach władza faktycznie znajdowała się w rękach piratów.

Wraz z przybyciem europejskich handlarzy (Portugalczyków, Hiszpanów, Anglików, Francuzów) pod koniec XIX wieku rozpoczęła się epoka przemian kolonialnych. W 1912 roku Maroko utraciło nie tylko suwerenność państwową, ale także integralność terytorialną, większa część kraju stała się kolonią francuską. Miasto Tanger, wraz z przylegającym do niego terenem, znalazło się pod międzynarodowym protektoratem.

W marcu 1956 roku na skutek masowych wystąpień, które przerodziły się w prawdziwe powstanie, i w związku z kryzysem politycznym, została ogłoszona niepodległość francuskiego Maroka. A w kwietniu tego samego roku – strefy hiszpańskiej. Tanger został włączony do Maroka.

Starożytna historia Maroka
Arabskie panowanie w Maroku
Uzyskanie niepodległości

PODZIEL SIĘ